wtorek, 23 października 2012

Dlaczego dziewczynki się głodzą?


Nie było mnie tak długo, z jednego prostego powodu. Nie miałam nic ciekawego do napisania. Poważnie. Bezsensowne nabijanie postów nie jest dla mnie. Powracam z tematem starym jak świat, ale z dekady na dekadę, tak samo aktualnym. 

Jakiś czas temu zainspirowana jedną z blogowych koleżanek, a mianowicie Urban, postanowiłam powrócić (tak tak to nie jest moje pierwsze podejście) do w miarę możliwości jak najbardziej zdrowego stylu życia. Zasady były proste. Ćwiczymy, zdrowo jemy i cieszymy się z efektów. Nie wprowadzałam żadnej specjalnej diety. Zapisywałam to co jem, ale raczej chodziło mi o poprawienie jakości, niż zmniejszenie ilości. Wyeliminowanie niektórych "śmieciuchów", choć było ich niewiele, poskutkowało zmniejszeniem się bilansu kalorycznego. Dziennie wychodzi od 1200 do 1700, przy mojej wadze 2000 to zalecana norma dziennego spożycia.

Dni mijały zdrowy styl życia wpasował się w codzienność, niczego nie utrudniał, czasami ułatwiał. Nadmiar czasu wolnego spowodował, że zaczęłam moją odgrzewaną pasję rozwijać poprzez poszerzanie wiedzy, poszukiwanie zdrowych nowinek żywieniowych, wprowadzanie nowych zestawów ćwiczeń. Z pomocą przyszedł pinterest.com i zakładka Health&Beauty oraz nasza kochana polska i nie polska blogosfera. I o ile znalazłam kilka perełek motywacyjnych. To odkryłam także mroczną stronę - nastoletnie fit blogi.


Oczekiwania                                                                                                   Rzeczywistość 








vs 









znalezione w google.pl pod hasłem skinny-girl


Nie napiszę, że kiedy ja miałam lat naście to czegoś takiego nie było, że jestem oburzona dzisiejszą młodzieżą i nie będę wołać o pomstę do nieba, nie będę skandować: gdzie są rodzice?! Nie napiszę ponieważ zjawisko to jest mi bardzo bliskie, tylko teraz spoglądam na nie z nieco innej perspektywy. Kiedy miałam 13 może 14 lat zaczęłam się pierwszy raz odchudzać. Dlaczego? Bo siostra pielęgniarka* obliczyła mi BMI i powiedziała, że mam nadwagę i powinnam schudnąć jakieś 14 kilo. Byłam na etapie kiedy to jeszcze nie stałam godzinami przed lustrem i nie byłam świadoma swojej wagi-nadwagi. To znaczy, wiedziałam, że ważę więcej niż przeciętne koleżanki, że chłopcy się za mną nie oglądają, że bikini jest nie dla mnie. Ale powiem wam szczerze, że na tamtym etapie żadna z tych rzeczy nie była dla mnie zmartwieniem. Miałam przyjaciół, łatwo nawiązywałam kontakty, dobrze się uczyłam i miałam masę zainteresowań. Ten błogostan by sobie trwał może rok, może więcej, nie wiem. Ale siostra pielęgniarka stwierdziła, że musi mnie uświadomić. I to było przykre. Wypłakałam się mamie, kiedy przyjechała mnie odwiedzić, ale to przykre uczucie pozostało. 

Zaczęło się od tego, że przestałam przychodzić na śniadania, z obiadu jadłam tylko część drugiego dania, pomijałam zupę i jadłam coś na podwieczorek o 17, kolację też opuszczałam. Schudłam i to bardzo, nie wiem ile, bo się nie ważyłam, ale do tego stopnia, że spódnicę w której chodziłam musiałam wiązać na supełek z boku, bo inaczej lądowała przy kostkach. Przy kolejnej wizycie rodzicielskiej mama zauważyła, że schudłam, ale nic nie wskazywało, że dzieje się coś niedobrego. Przez następne 2 lata waga stopniowo wracała do punktu wyjścia. Działo się to bardzo bardzo wolno, wręcz niedostrzegalnie.

Później przyszło liceum no i katorżnicze diety, trochę ćwiczeń, głodówki od czasu do czasu, przeróżne specyfiki odchudzające. Waga znikała i wracała. I tak do studiów. Na studiach mi przeszło. Pojawił się TŻ i został na stałe. Czasami chudłam, ale nie jakoś spektakularnie. Zazwyczaj na zimę, na zimę zawsze było łatwiej. Pod koniec studiów, zaczęłam się zdrowo odżywiać, zapisałam się na siłownię. Później przygotowania do obrony, brak czasu na ćwiczenia, obrona się nie odbyła, przełożona na kolejny rok, ćwiczenia od czasu do czasu, zdrowy tryb życia powrócił i zadomowił się na dobre.

Ot tyle moich wynurzeń z przeszłości. Teraz pewne wnioski. Doprowadziłam mój metabolizm do stanu opłakanego. Już prawie rok staram się go normować i wiem, że jeszcze sporo pracy przedemną. Przegłodziłam moje komórki niejednokrotnie i dużo bym dała żeby to cofnąć, żeby mogły teraz funkcjonować tak jak powinny, a nie kumulować wszelkie nawet minimalne nadwyżki kalorii w obawie, że głód powróci. 

Co mogłam zrobić żeby uniknąć przykrych konsekwencji z którymi się teraz borykam, a które w większości wynikają z moich błędnych wyborów związanych z odżywianiem? Mogłam się do-edukować. Nie przyszło mi to do głowy. Byłam młoda i wszystko robiłam na własny rozum. Mniej zjem - schudnę. Zjem więcej - przytyję. Przegłodzę się - schudnę szybciej. Taka była moja logika. Nie przyszło mi do głowy wziąć pod uwagę procesów metabolicznych zachodzących na poziomie komórkowym. Właściwych proporcji składników odżywczych w pożywieniu. Nie wiedziałam nic o błonniku, dobrych tłuszczach, minimalnym zapotrzebowaniu na kalorie. Z biologii miałam zawsze 5 i nie była to wiedza ulotna, ponieważ wszystko pamiętam do tej pory, z chemii to samo. Niestety nie przyszło mi do głowy, że moja wiedza w tym zakresie może być użyteczna w kwestii odżywiania. Wiedza była wykorzystywana tylko na potrzeby sprawdzianów. I tyle. Jakbym uczyła się o jakimś zupełnie innym człowieku, jakby to wszystko mnie nie dotyczyło.

Co mogło zrobić otoczenie? Mam tu na myśli wszystkich dorosłych ludzi, którzy mieli tzw. doświadczenie życiowe i mogli uchronić mnie przed popełnieniem niektórych błędów. Rozbiję to na kilka grup. Rodzice nie mogli zrobić za wiele. Wiek nastoletni jest wiekiem bardzo słabego zrozumienia na płaszczyźnie rodzic-dziecko. Moja mama zawsze się starała, dostrzegam to dopiero teraz i łzy mi się cisną na oczy jak przypominam sobie jaka bywałam dla niej czasami okropna. Szkoła w moim akurat przypadku była początkiem problemu, bo gdyby nie siostra pielęgniarka i jej rzekoma diagnoza 14 kilo nadwagi, to może bym tak wcześnie nie zaczęła. Pielęgniarka szkolna powinna mieć większą wiedzę i przede wszystkim wyczucie w takich sprawach. Moje BMI nigdy nie przekraczało normy, a z tego co ona mi wtedy wyliczyła to była by moja waga minimalna i niekoniecznie zdrowa. W liceum pielęgniarka nie była lepsza. Kiedyś zasłabłam na lekcji, miałam z nią rozmowę i patrząc z perspektywy czasu, ja miałam zdrowsze podejście do odchudzania niż ona. Cytat z Pani pielęgniarki licealnej: "Kiedy chudnę mniej niż 2-3 kg tygodniowo, to mi się odechciewa, bo to tak jak by w ogóle nie było efektu. Nie mam cierpliwości do takiego odchudzania". 

A tak naprawdę to dlaczego dziewczynki się głodzą? Bo chcą wyglądać szczupło, chcą być ładne, mają wypaczony ideał kobiecego piękna, wzorowany na modelkach z kolorowych czasopism, chcą mieć chłopaka, chcą komuś zaimponować? Dziewczynki się głodzą, bo nie potrafią zaakceptować siebie takimi jakie są. Chcą się wcisnąć w ciasną formę szczęśliwej dziewczyny promowanej przez media. Forma ta nie waży więcej niż 50 kilo, ma świetny styl, jest duszą towarzystwa, ma silny charakter i własne poglądy, twardo stąpa po ziemi, jednak zdarza jej się bujać w obłokach, jest typem imprezowiczki, ale wszystko ma zawsze pod kontrolą, robi sobie mnóstwo zdjęć i na każdym wygląda świetnie, czasami jest smutna, ale to bardziej nostalgia pragnienie czegoś więcej, nie dotyczą jej żadne przyziemne sprawy, jakby chociaż sprzątanie czy zakupy w warzywniaku, kupuje i owszem ale w butikach z pięknymi rzeczami i ona ma na to wszystko czas. Dlaczego? Bo nie ma czasu na życie. Dziewczynki się głodzą, bo ten surrealistyczny model postępowania wydaje im się jedyny i słuszny. Jest kluczem do szczęścia. Nie zdają sobie sprawy, że to tylko forma. Być może fotografia, być może postać z filmu, serialu. Forma nie ma życia, jest sztucznym wytworem i wpasowanie się w nią jest niemożliwe, a już sama próba jest groźna dla każdego kto się jej podejmie. Dlaczego? Bo forma to wycinek czasu i przestrzeni. Forma się nie starzeje, nie musi myśleć o konsekwencjach, bo jej nie dosięgną, nigdy. Forma nie je, bo nie musi, nie potrzebuje. Forma może imprezować do białego rana, pić i palić, bo wszelkie zagrożenia z tym związane są automatycznie niwelowane. Nie była by przecież formą gdyby jej obraz byłby nieatrakcyjny. Gdyby się okazało, że ma raka płuc, albo że leżała pół nocy pijana w parku, albo, że nie stać ją na życie, bo wszystko wydała w butikach z ładnymi rzeczami, albo, że nie ma chłopaka, bo tak oni wolą te zwykłe dziewczyny, nie te z formy? Im dalej formie do rzeczywistości, tym rzeczywistość stara się ją bardziej naśladować. Błędne koło. Napędzamy je od dawna i nie zdajemy sobie sprawy z konsekwencji. Ludzkość się rozwija, ale wraz z rozwojem rzeczy dobrych, rozwijają się też zagrożenia. Rozwój jest pewną stałą, która dotyczy wszystkich aspektów życia. 

Do napisania tego tekstu skłoniło mnie odnalezienie całej masy blogów pisanych przez nastoletnie dziewczyny. Mało tam zdrowego stylu życia, mało motywacji, za to całe mnóstwo presji i drakońskich diet. Skinny Girl Diet? Słyszał ktoś? Ja się przeraziłam. Dziewczyny nakręcają się nawzajem, aby schudnąć jak najwięcej, jak najszybciej, jeść jak najmniej, przez jak najdłuższy okres czasu. Zgroza. Nastolatka wraca ze szkoły, gdzie przez cały dzień czuła presję, chociaż nigdy się do tego nie przyzna, żeby być najlepszą, najszczuplejszą, najładniejszą i w domu zastaje telewizor, z którego sączą się szczęśliwe formy, do wyboru do koloru, różnej płci i w różnym wieku oraz internet, który niczym nie filtrowany zalewa coraz to "szczęśliwszymi" formami. Do tego negatywne czynniki występujące w szkole, powielają się w internecie.

Co z tym zrobić? Nie wiem. Zapraszam do dyskusji. Zachęcam także do kopiowania i publikowania, całości lub części tekstu, z podaniem odnośnika do źródła. Mam nadzieję, że dotrze on i skłoni do refleksji jak największą liczbę czytelników.

xxx

LPM

piątek, 13 lipca 2012

Pomiędzy wyjazdami

I już po wakacjach. Tydzień zleciał szybciej niż się spodziewałam. Gdyby nie drobne problemy z hotelem i odkryta we mnie niechęć do natarczywości sprzedawców charakterystycznej w krajach arabskich, to uznała bym je za bardzo udane. Tak zaliczam je do udanych, ale nie w pełni. Djerba jest ciekawą wyspą, ale temperatury w lipcu są iście piekielne. Niestety żadne dalsze piesze wycieczki w ciągu dnia nie wchodziły w rachubę, głównie ze względu na mamę (stan zdrowia jej nie pozwala), ale również mi upały dały się we znaki. Kilka razy wybrałyśmy się na przepiękna plażę położoną niedaleko hotelu.

google.com

Żadnych wielkich zakupów nie poczyniłyśmy, ponieważ kupowanie typowych pamiątek było dla nas stratą pieniędzy i nic nas na tyle nie urzekło żeby z tej zasady zrezygnować. Jedyne co wpadło najpierw na myśl, a dopiero później w moje łapki to olejek arganowy. Już dawno chciałam takowy zakupić, jednak nigdy nie spotkałam go "na żywo", a ebayowym nie do końca ufałam. Nie kosztował majątku, więc postanowiłam spróbować. Zobaczymy jak się sprawdzi. Na razie posłużył do tuningu maseczki Dr. Ireny Eris, (której recenzji był ostatnio wysyp, więc ja się chyba wstrzymam). Na strefie bezcłowej zaopatrzyłam się w tusz do rzęs YSL Singulier. Klasyczny. Czarny. Kupiony w duecie wyszedł nas 105zł za sztukę. Na zdjęciu z tyłu mamina chałwa :)



Ogólnie na tym krótkim urlopie zdążyłam sobie wyrobić zdanie o kilku typowo wakacyjnych produktach i w najbliższym czasie pojawią się ich recenzje. Moje włosy zatęskniły za maseczkami kładzionymi na dłuższy czas pod czepek, chociaż nie szczędziłam im olejków. Ogólnie wróciły w niezłej kondycji, ale wyjeżdżały w bardzo dobrej. Poparzyłam trochę skalp, mimo noszenia chustki i zabezpieczania włosów sprayem ochronnym. Dekolt też troszkę poparzyłam. Ale ogólnie żadnej większej traumy moja skóra nie przeżyła.

Obecnie jestem przed powrotem do mojego kochanego domku w UK. Chociaż u mamy żyło mi się dobrze, mogłam z powodzeniem realizować moją pasję kulinarną i podglądać mamy pasję florystyczną, to jestem strasznie stęskniona. Chcę do domu, do drugiej połówki, jeszcze tylko przeprawa z 70 kg (albo i lepiej) bagażu i jestem u siebie.

Pozdrawiam wszystkich cieplutko
xxx
LPM

środa, 4 lipca 2012

Lancaster na wakacje

Już jutro dzień wyjazdu na upragnione wakacje. Obrona za mną, poszukiwania pracy przede mną, a w międzyczasie krótki wyjazd. Na Djerbę, tunezyjską wyspę, która z niczego konkretnego nie słynie i komu bym o niej nie mówiła, to nie kojarzy. Początkowo miała być Madera, ale wyszła Djerba. Inny kontynent, zupełnie inna kultura, za to mnóstwo piaszczystych plaż i słońca. 

Od jakiegoś czasu zwracam szczególną uwagę na produkty, które chronią skórę przed słońcem. Do twarzy mam swojego całorocznego ulubieńca, którego od czasu do czasu podmieniam innym produktem, ale o ochronie całego ciała przypominam sobie dopiero latem. 



Na początku lata kupiłam krem Lancaster Sun Age Control Body Lotion SPF30 (w środku bez kartonika) i jak na razie sprawuje się całkiem dobrze. Pełną opinię wyrobie sobie o nim dopiero po urlopie, bo na razie smarowałam nim tylko nie zakryte ubraniami części ciała, ramiona, dekolt czasem nogi.

Pozostałe dwa to samoopalacz Lancaster Self Tanning Gradual Hydrating Bronze Lotion Face&Body (po lewej) i balsam po opalaniu Lancaster After Sun Tan Maximizer Rich Firming Cream (po prawej).

Samoopalacza użyję dosłownie za momencik, żeby choć trochę przybrązowić mą bladość zanim wyjdę w stroju kąpielowym do ludzi (ludzi, którzy pewnie słońce uważają za przyjaciela skóry i obcują z nim w nadmiarze, na szczęście wyznaję pogląd zupełnie odwrotny). Ogólnie jako rasowy bladzioch obrażony na solarium od lat z samoopalaczami jestem za pan brat. Nie jest to super zdrowe dla skóry, ale o wiele lepsze niż smażenie się na słońcu, a stosowane z umiarem przynosi same korzyści.

Co do balsamu po opalaniu to mam nadzieję, że nie skończy jak wszystkie poprzednie, a mianowicie użyty raz i rzucony w kąt. Będę go tuningować 75% d-panthenolem zakupionym na ZSK, głównie w celach włosowych. Dawno się nie opalałam i obawiam się poparzeń i uczulenia słonecznego i mam nadzieję, że te pierwsze ów balsam ukoi, a do tych drugich nie dojdzie. 


O tym jak kosmetyki się sprawowały napiszę po powrocie. Chcę jeszcze wspomnieć o ochronie wewnętrznej, jaką stosowałam od kilku tygodni. Po pierwsze soczek marchewkowy, codziennie lub co drugi dzień. Po drugie Belissa Sun, jestem przy końcu opakowania i po trzecie pewne obrzydlistwo, którego nikomu nie polecę, a zakupiłam sztuk 4 zmusiłam się do wypicia trzech. A mianowicie Vitamin Shot Beta Karoten, czyste chemikalia, ładnie opakowane. 


To tyle w przedurlopowej notce. Co sądzicie o moich wyborach? Może znacie coś lepszego?
Pozdrawiam!
LPM

wtorek, 29 maja 2012

Kosmetyczny minimalizm - praktykuję i polecam.

Dzisiaj post życiowy. Ja i kosmetyki. Jest to już dość długa historia, bo trwa ponad 10 lat, czyli mogę spokojnie powiedzieć, że towarzyszą mi one prawie pół życia. Początki bywały różne... źle dobrane podkłady, za ciemne, zbyt pomarańczowe, twarz odcięta od szyi, masa przeróżnych błyszczyków, po pięć w niemalże tym samym kolorze, przeróżne mascary i kredki, nie może także zabraknąć kremów z niezliczoną ilością parabenów, toników na bazie alkoholu oraz innych paskudztwach... każda z nas inaczej wchodziła w świat makijażu i pielęgnacji, ale większość z nas zapewne potrzebowała pewnego obycia się w nim zanim znalazłyśmy nasze perełki, polubiłyśmy się z pewnymi markami, a inne całkowicie wykreśliłyśmy z naszych łazienkowych półek. Będąc w liceum moja pielęgnacja była niemalże minimalna, i często zdarzało mi się nie zmyć makijażu po imprezie gdy spałam u koleżanki, a rano dokładałam kolejną warstwę (okropieństwo wiem) żeby jakoś pokazać się ludziom zanim dotrę do domu i będę mogła się doprowadzić do porządku.

Na studiach początkowo sytuacja ta nie uległa zmianie. Po pierwszym roku jednak nastąpił przełom. W wakacje poznałam moją drugą połówkę jabłka i chciałam dla niego wyglądać idealnie. Niestety zawsze mi coś tam gdzieś tam wyskakiwało, ja się do tego dobierałam rozpracowywałam, a mój luby dostawał białej gorączki jak widział spustoszenie jakie czyniłam na mojej buzi. Dlatego zaświtał mi w głowie pomysł: zapobiegać! Żeby nie wyskakiwało (tak wiem szybko się ocknęłam), a jak już wyskoczy to żeby nie ruszać i żeby znikało. No i zaczęło się. Na pierwszy ogień poszła marka Clinique i ich zestaw trzech kroków, później Clarins, który został do dzisiaj. Teraz jestem w fazie eksperymentów z Polską marką Phenome oraz innymi kosmetykami naturalnymi i organicznymi. Oczywiście jest też faza kosmetyków azjatyckich, która pojawia się to w większym, to w mniejszym nasileniu.


Jak więc jest z tym minimalizmem? Otóż wyznaję jedną złotą zasadę, której się trzymam przy zakupie kosmetyków zarówno kolorowych jak i pielęgnacyjnych:


Wszystkiego tylko po jednej sztuce.

Tak więc może i zdarza mi się używać marek selektywnych, które zwykle bywają dość drogie, ale u mnie się nic nie marnuje i projekt denko raczej mi nie groźny. Jak kupuję krem to tylko kiedy w poprzednim dobiję dna. Posiadam jeden tusz do rzęs i jeden podkład na stanie, jeden puder utrwalający. Mam bazę z wysokim filtrem, która u mnie rzeczywiście jest kosmetykiem 2w1, nic się nie powtarza, ani nie dubluje w przeznaczeniu. 

Oczywiście każda złota zasada musi mieć ściśle określone wyjątki, żeby mogła prawidłowo funkcjonować. Od mojej jest 1: maseczki. Zarówno te do twarzy jak i do włosów (trafniej by było napisać odżywki, no ale jak wyjątek ma być jeden to trochę to naciągnęłam). Jednak i wyjątek jest uzasadniony. Otóż maseczki nakładam 3-4 razy w tygodniu i posiadanie jednej wiązało by się nie tylko z monotonią, ale i z kupowaniem nowej maseczki co 2-3 tygodnie. Co do maseczek włosowych, czyli najzwyczajniej w świecie mówiąc odżywek to ma czupryna sięga mi do pasa, a i w objętości nic jej nie brakuje, więc i ilość specyfików jakie nakładam jest proporcjonalnie większa.

Co do cieni do powiek, które mogą być nieco kontrowersyjne w tej kwestii, to posiadam więcej niż 1 cień, ba posiadam nawet paletę cieni, którą prezentowałam na blogu. Ale staram się nie powtarzać odcieni, jak Paletka UD Naked2 ma czerń to tylko tę czerń obecnie wyznaję, jak ma mat cielisty to jest on jedynym matem cielistym jaki jest w moim posiadaniu.

Polecam moją metodę jako bardziej przyjemny zamiennik projektu denko. Nie musimy się zmuszać do zużywania, a jak chcemy skusić się na coś nowego wystarczy, że zrobimy rachunek sumienia - mamy czy nie mamy? Jak mamy to zakup musi poczekać. Proste. Jeżeli nie jesteśmy jakiegoś kosmetyku pewne na 100%, że zużyjemy całe opakowanie to polecam próbki, próbki i jeszcze raz próbki. 

Postaram się w recenzjach pojawiających się na moim blogu zawsze wspomnieć czego zamiennikiem jest nowotestowany kosmetyk, a jak będę miała możliwość to może nawet wstawię fotkę "wykończonego".

Jak wam się podoba taki sposób oszczędzania na kosmetykach? Jestem ciekawa waszych opinii.

Pozdrawiam
LPM


Powracam...

Nie było mnie dość długo, nikt tu już pewnie nie zagląda, ale ogłaszam mimo wszystko, wszem i wobec, mój powrót do blogosfery. Dlaczego blog obumarł? Otóż, po pierwsze zwątpiłam w sensowność prowadzenia takowej instytucji, po drugie życie na emigracji przez ostatnie pół roku nie było dla mnie łaskawe. Mam jednak nadzieję, że teraz wszystko będzie tak jak być powinno od samego początku. 

Blog przeszedł mały remake. Jest prościej bardziej klasycznie. W planie kilka postów-recenzji, mam nadzieję, że was zainteresują. Będzie także haul patriotyczny. Mieszkam poza granicami naszego pięknego kraju (choć obecnie tymczasowo w nim przebywam) i ostatnio mam fazę na wyszukiwanie polskich kosmetycznych perełek. Mam też zamiar zamieścić relację z mojego poszukiwania pracy w UK.

A jak się wszystko dalej rozwinie pokaże czas... 

Buziaki
LPM

sobota, 14 stycznia 2012

Urban Decay NAKED 2 przybyła.

W poprzedni piątek, czyli ponad tydzień temu mój ulubiony dom handlowy Debenhams rozpoczął przedsprzedaż rozsławionej już od jakiegoś czasu w internecie paletki Urban Decay Naked 2. Bo to poprzedzone kilkutygodniową kampanią, w której mocno akcentowano ekskluzywność przedsprzedaży, otóż miała się ona rozpocząć w piątek o północy, nie pamiętam czy ilość miała być limitowana, ale ze sposobu w jaki przedstawiano całe wydarzenie wydedukowałam, że tak. Postanowiłam dołączyć do tłumu brytyjskich konsumentek i uderzyć w stronę internetową Debenhams zaraz po północy. Mój tryb życia jaki prowadzę w UK sprawia, że kładę się spać standardowo o 21, więc i tak uczyniłam z zamysłem iż obudzę się na pewno przed 12 przecież zawsze się budzę. No i obudziłam się równiutko pięć minutek po pierwszej! Nawet mi do głowy nie przyszło wychodzić z łóżka, bo przecież paletka limitowana pewnie rozeszła się jak świeże bułeczki, więc spałam dalej w najlepsze. Rano tylko utwierdziłam się w tym przekonaniu, bo link podany na fb nie prowadził donikąd, a miał przecież do paletki. Jednak coś koło południa mnie ruszyło i postanowiłam się już tak na sto procent upewnić, że wyprzedana, w duchu mając nadzieję, że może ktoś zrezygnował z zamówienia i paletka jest znów in stock. Jakie było moje zdziwienie jak udało mi się ją dodać do koszyka. No i dodałam, podumałam i wyłączyłam. Później znów włączyłam, podumałam, dodałam i kupiłam. 

Paletka doszła we wtorek i prezentuje się tak:




Na razie wstrzymam się z recenzją a napisze tylko wstępne wrażenia, jakie wywarła na mnie paletka. Otóż za 36GBP otrzymujemy 12 niezwykle napigmentowanych cieni. Wszystkie są bardzo neutralne i nadają się do makijażu dziennego, po prawej stronie mamy ciemniejsze cienie, które pozwolą nam przemienić nasz dzienny makijaż w wieczorowe smoky eye. Bałam się, że paletka skończy jak jej poprzedniczka czyli NAKED, która po głębszym zastanowieniu poszła w świat. Ale nie, coś mnie powstrzymało, zrobiłam nią makijaż w bardzo ważnym dniu i wpadłam po uszy. Jest świetna i uważam, że bardzo pasuje do mojego typu urody (jestem zimowym dzieckiem to i urodę mam zimową).

Kilka zbliżeń poszczególnych kolorów:








Pozwolicie, że nie będę na razie rozpisywać moich ochów i achów, tylko potestuję paletkę w różnych warunkach i za jakiś czas pojawi się recenzja z prawdziwego zdarzenia. Dodam tylko, że wstępny test jakim była rozmowa o pracę (tak tak wracam do grona ludzi pracujących, mam nadzieję, że skutecznie i na dłużej) zdała na piątkę. Wszystko trzymało się pięknie ładnie, mimo braku bazy i mej ręki niewprawionej.

PS. Mam nadzieję, że nikogo nie odstraszy jakość zdjęć, staram się jak mogę, niestety w posiadanie mojego ukochanego aparatu dość dawno temu wszedł jakiś pasażer linii lotniczych Ryanair w relacji Londyn Stn - Wrocław, a to co mam pozwala mi tylko na tyle. Nowy aparat jest gdzieś w połowie listy "to buy".

niedziela, 8 stycznia 2012

butter™ London Blagger - niebieski szarlatan.

W posiadanie tego dość niezwykłego lakieru do paznokci weszłam już ponad rok temu. Przeglądając wpisy na temptalia.com rzucił mi się w oczy idealny (wtedy) niebieski kolor. Nawet nie wiem czemu włączył mi się wtedy tak bardzo intensywny muszmieć, zazwyczaj takie rzeczy po kilku dniach przechodzą. A ja się uparłam i zakupiłam przy okazji jakiegoś tam zamówienia z Debenhams. Marki butter™ London w ogóle nie znałam. W momencie zakupu liczył się tylko kolor. 



Przyznaję się bez bicia lakier miałam na paznokciach maksymalnie pięć razy. Jakoś chwilowa fascynacja nie przerodziła się w wielką miłość. 




Jak same widzicie kolor jest dość... no właśnie każdemu pewnie na myśl przychodzi inne słowo. Jeżeli już maluje nim paznokcie to raczej do marynarskich zestawów ubraniowych. Albo dziś do zdjęcia. :)



Na zdjęciach mam na trzech paznokciach jedną warstwę, na pozostałych dwie (nie pytajcie dlaczego:) i praktycznie nie widać różnicy. Wiem, że fotki nie są najlepszej jakości, ale starałam się jak mogłam.  


Bez lampy:                                                             Z lampą:



Kolor rzeczywisty najlepiej oddają zdjęcia samego lakieru. Na paznokciach już nie mogłam tego tak dobrze uchwycić. 

Co mnie skłoniło do napisania recenzji? Przede wszystkim to, że te lakiery są inne. Głównym hasłem firmy jest: 3 free, co w skrócie oznacza, że produkty nie zawierają formaldehydu, toluenu oraz DBP (związek chemiczny, niegdyś używany w lakierach do paznokci, zabawkach, jego użycie w Europie jest zakazane przez Dyrektywę UE). Rezygnacja z tych potencjalnie groźnych dla zdrowia związków chemicznych wcale nie ujmuje im jakości. Wręcz przeciwnie, mój lakier poza średnio wyjściowym kolorem jest doskonały. Jedna warstwa daje praktycznie idealne krycie. Trwałość z top coatem jak i bez bardzo dobra. Nawet taki laik paznokciowy jak ja nie ma problemu z manewrowaniem szczoteczką, która jest w sam raz, nie za duża nie za mała. Konsystencja lakieru od roku pozostaje niezmienna i również nie mam jej nic do zarzucenia (Essie bywa dla mnie czasami za rzadki, Chanel musiałam rozcieńczać).


Na pewno zakupię jeszcze jakiś lakier tej firmy zwłaszcza, że mają dość bogaty wybór kolorów i choćby dla porównania czy inne dorównują Blaggerowi trwałością i kryciem. Jak na razie mam wytypowane trzy, ale wiem, że pewnie wybiorę jeden. Żeby było minimalistycznie ;)


Wszystkie są śliczne, głęboka śliwka, brat bliźniak Chanel Peridot oraz piękna czerwień, od lewej: Branwen's Feather, Wallis oraz Knees Up. W ramach ciekawostki wszystkie lakiery butter London mają dokładnie wyjaśnione nazwy na ich stronie, także żadna nie jest przypadkowa i większość kojarzona jest w jakiś sposób z brytyjską stolicą. Blagger to człowiek o srebrnym języku, szarlatan, stąd o szarlatanie w tytule posta.

Mam nadzieję, że zachęciłam was do wypróbowania lakierów tej firmy. Co o nich sądzicie? Do następnego razu!

XO LPM